چند روز قبل در تاریخ ۲۵ اکتوبر، خواجه محمد عاصف، وزیر دفاع بیکفایت پاکستان، در سخنرانی تلویزیونی از شهر سیالکوت هشدار داد که اگر مذاکرات صلح در استانبول (که برای تثبیت آتشبس دوحه برگزار میشود) شکست بخورد، پاکستان گزینه جنگ باز با افغانستان را در پیش خواهد گرفت.
جنگ باز به معنای جنگ رسمی، علنی و بدون محدودیت بین دو کشور یا طرف درگیر است که در آن: هیچ محدودیت جغرافیایی (مثل مرزها) وجود ندارد. از تمام ابزارهای نظامی (هوایی، زمینی موشکی، حتی سایبری) استفاده میشود و هدف اعلامشده معمولاً نابودی توان نظامی دشمن، اشغال سرزمین یا تغییر رژیم است.
حال سوال اینجاست که این ادعای آصف، تا چه حد با حقیقت مطابقت دارد و آیا واقعا دولت پاکستان توان جنگیدن علیه افغانستان را دارد یا خیر؛
سوالی که در این مقاله به پاسخ آن خواهیم پرداخت.
در قدم نخست باید اذعان نمود که دولت فعلی پاکستان در داخل با چالشهای متعددی روبهرو است: مشکلاتی نظیر فعالیت گسترده گروههای مسلح، قرضهای سنگین و عدم حمایت مردم؛ سه چالش بزرگیکه هرکدام آن به تنهایی خود میتواند حکومت پاکستان را از پای درآورده و با فروپاشی کامل مواجه نماید.
در مناطق خیبر پختونخوا و بلوچستان، گروههایی مانند تحریک طالبان پاکستان و ارتش آزادیبخش بلوچستان علیه دولت میجنگند. این گروهها با حملات چریکی و بیوقفهشان و حتی تصرف موقت شهرها، امنیت پوشالی پاکستان را به چالش کشیده، ناتوانی مسئولین حکومتی را به رخ جهانیان کشیده اند.
از سوی دیگر، اقتصاد پاکستان زیر بار قرضهای داخلی و خارجی سنگین مانده است. بدهی عمومی این کشور به بیش از ۲۸۰ میلیارد دلار رسیده و بخش بزرگی از درآمد دولت صرف بازپرداخت وامها میشود. تورم، بیکاری و رکود باعث شده مردم احساس ناامیدی کنند و سرمایهگذاری در این کشور کاهش یابد.
در کنار همهٔ این بحرانها، دولت ائتلافی شهباز شریف محبوبیت چندانی میان مردم ندارد و انتخابات ۲۰۲۴ نیز با اتهامات سنگین تقلب همراه بود و مخالفان، بهویژه حزب عمران خان، تا هنوزهم مشروعیت دولت را قبول ندارند.
در این میان دخالت ارتش در سیاست، سرکوب معترضان، گرانی و بیکاری، تصویر حکومتی «غیرمردمی» را ساخته است. مردم احساس میکنند که دولت نه برای رفاه آنها، بلکه برای حفظ قدرت خود تلاش میکند؛ نارضایتی عمومی که در کنار مشکلات اقتصادی و امنیتی، پاکستان را وارد مرحلهای خطرناک کرده و آیندهاش را مبهم ساخته است.
جدا از تمامی این چالشها، وزیر دفاع پاکستان درحالی افغانستان را تهدید به جنگ علنی میکند، که بعد از تجاوز به خاک افغانستان با پاسخ انتقامی سخت و طاقت فرسایی روبرو شدند؛ پاسخیکه به قیمت جان سربازان پاکستانی زیادی تمام شد.
همین پاسخ کوبنده افغانستان به پاکستان کافی بود، تا مسئولین حکومت پای خود را از گلیم درازتر نکرده، از کشورهای عربی خواستند، تا با مسئولین حکومتی افغانستان صحبت نموده و از آنها بخواهند که جنگ را پایان دهند.
حال چگونه رژیم فرسودهای که توان نبرد زمینی با چند مجاهد افغانستان را نداشت، وزیر دفاع آن، چنین خزعبلاتی را در شبکههای تلویزیونی به زبان آورده و در صورت شکست مذاکرات، این کشور را به آغاز جنگ باز و علنی هشدار میدهد.
بله! شاید در صورت شکست مذاکرات حکومت پاکستان تصمیم بیخردانهای گرفته و علیه افغانستان اعلام جنگ نماید، اما نه تنها پاکستان بلکه تمام دنیا میدانند، که در پایان این جنگ تنها یک پیروز و سرافراز وجود دارد و آنهم ملت و نظام اسلامی افغانستان است و بس!
حقیقتی که برای قدرتهای به مراتب بزرگتر و قویتر از پاکستان، نظیر انگلیس، اتحاد شوروی و آمریکا ثابت شده است و در صورت نیاز برای پاکستان نیز ثابت خواهد شد.