تألیف: عبدالرحمن حسن حبنکه المیدانی
یهود و گوییم
ادامه:
از جمله ی آنچه قرآن درباره ی یهود ثبت کرده، این است که حقوق دیگران را پایمال کرده و اموال مردم را به باطل میخورند و استدلالشان این است که شریعتشان آن را در رفتار با امی ها ( آنهایی که به یهود منتسب نیستند) مباح کرده است. خداوند متعال در سوره آل عمران آیه ی ۷۵ فرموده است:
وَمِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ مَنْ إِن تَأْمَنْهُ بِقِنطَارٍ يُؤَدِهِ إِلَيْكَ وَمِنْهُم مَّنْ إِن تَأْمَنْهُ بِدِينَارٍ لَّا يُؤَدِّهِ إِلَيْكَ إِلَّا مَا دُمْتَ عَلَيْهِ قَابِمَا ذَلِكَ بِأَنَّهُمْ قَالُوا لَيْسَ عَلَيْنَا فِي الْأُمِّيِّينَ سَبِيل وَيَقُولُونَ عَلَى اللَّهِ الْكَذِبَ وَهُمْ يَعْلَمُونَ
«و در میان اهل کتاب کسانی هستند که اگر دارایی فراوانی به رسم امانت بدیشان بسپاری، آن را به تو پس میدهند و درمیان آنان کسانی هستند که اگر دیناری به رسم امانت بدیشان بسپاری، آن را به تو پس نمیدهند مگر آن که پیوسته بالای سرشان ایستاده باشی این بدان سبب است که ایشان میگویند مادر برابر امی ها مسؤول نبوده و بازخواستی نداریم و بر خدا دروغ می بندند و حال آن که ایشان میدانند.»
این کسان از اهل کتاب، که امانتدار نیستند و این سخن را می گویند، همان یهودیان اند. ایشان کسانی هستند که میگویند «لیس علینا فـي الأميين سبيل» گناهی بر آنها نیست که اموال ملتهای دیگر غیریهودی را چپاول کنند. دانشمندان یهود برای عامه ی مردم خود در توجیه این عقاید، به آنچه در کتابهایشان آمده است، استدلال می کنند و جرایمی که به پیامبران و مقدسات شان نسبت میدهند این گونه توجیه میکنند که این رفتارها در مقابل گوییم ها یعنی امی ها بوده است.