تألیف: عبدالرحمن حسن حبنکه المیدانی
بازیچه قرار دادن سیستمها، بخشنامهها و قانون اساسی
ادامه:
وسیلهی دوم: به بازی گرفتن تفسیر نصوص آیین نامهها و قوانین و سیستمها به این عنوان که بایستی به روح نص عمل کرد نه به الفاظ، و از طریق همین کلمه یی که شامل قسمت مهمی از حقیقت است و جوانب زیادی از باطل را نیز در بردارد، میتوانند نصوص را آن گونه که میخواهند تفسیر و معنا کنند؛ در حالی که کاملاً از حقیقت دور است و با ادعای عمل به روح قانون از خود دفاع میکنند، و بدین وسیله میتوانند نمایندگانشان را برای تحصیل آنچه میخواهند، به کار گیرند، چون این تفسیرها در بعضی موارد نزد ادارات دولتی که مورد هدف آنان است بسیار توسعه مییابد تا جایی که از هر خیانت و سرقت و طرفداری در میگذرد و هر قید و شرط واجبی را مورد تساهل قرار داده و هر مخالفی را از مسؤولیت معاف دارد، این در حالیست که در موقعیتی دیگر، آن قدر انقباض پیدا میکند تا جایی که حقوق افراد را منع و افراد بیگناه را محکوم میکند و کسانی که زحمت کشیده اند و خالصانه کار کرده اند و مستحق حقوق هستند، مؤاخذه میکند، به این بهانه که با فلان شروط مخالفت نموده اند؛ در حالی که شروط، نظری و ظاهریند.
هم چنین این تفسیرها گاهی درضمن عرصه های قضایی به اندازهیی انعطاف پذیر است که جنایتکاران از آن بیگناه و شرافتمند بیرون می آیند، ولی گاهی به اندازه یی منقبض می،شود که افراد شرافتمند و بیگناه به جنایتهای شنیعی محکوم میشوند. همهی اینها بر طبق خواسته و هوای توسعه دهندگان و
محدودکنندگان است و در هر یک از توسعه ها و محدودیتها به موارد و حیله های قانونی متوسل میشوند تا به آنچه میخواهند برسند؛ در حالی که میدانند، به باطل حکم میکنند.