شهید غلام یحیی اکبری (سیاوشانی)تقبله الله
بخش سوم
سال ۱۳۸۸، سالی سرنوشتساز برای مجاهدان این دیار بود. در این سال، سه واقعه مهم رخ داد که هر یک چون ضربهای بر پیکر اشغالگران فرود آمد. اولین آنها، عملیات خارجیها بر خانه شهید غلام یحیی بود. اما مجاهدان که از نقشه دشمن آگاه شده بودند، با آمادگی کامل در کمین نشستند. امکانات مجاهدان در مقابل تانکهای زرهپوش دشمن، ناچیز بود؛ اما ایمانشان قویترین سلاح بود. آنها مجبور شدند مواد منفجره دستساز خود را افزایش دهند تا بتوانند در برابر زرهپوشها کارایی داشته باشند. سرانجام، کمین مجاهدان چنان ماهرانه چیده شده بود که تانک زرهی دشمن در میان آتش و آهن ذوب شد. در این عملیات، پنج نیروی خارجی که یک جنرال برجسته ایتالیایی نیز در میانشان بود، به هلاکت رسیدند و تعدادی دیگر زخمی شدند. اما هر پیروزی بهایی دارد؛ دو تن از مجاهدان در این راه به شهادت رسیدند و دو تن دیگر زخمی شدند. آن شب، پوشش سبز درختان و کشتزارها، بزرگترین یاور مجاهدان بود؛ آنها را از دید دشمن پنهان میکرد تا بتوانند شهدا و مجروحان را از میدان بیرون ببرند.
اما دشمن، هرگز شکست را به راحتی نمیپذیرد. فردای آن روز، آتش خشم اشغالگران بر منطقه سیاوشان فرود آمد. از زمین و هوا، چنان بمبارانی راه انداختند که زمین لرزید و آسمان سیاه شد. حاصل این جنایت، شهادت سیزده نفر از مردم بیگناه و ملکی بود که مشغول کار زراعتی و زندگی عادی خود بودند. دهها نفر زخمی شدند و بسیاری دیگر به اسارت گرفته شدند. این بود رسم استکبار؛ وقتی در میدان نبرد با مجاهدان روبرو میشود، خشم خود را بر مردم بیدفاع خالی میکند. رسول خدا -صلیاللهعلیهوسلم- فرمود: «مَنْ قَتَلَ مُعَاهَدًا لَمْ يَرَحْ رَائِحَةَ الْجَنَّةِ» (رواه البخاری)؛
هر کس ذمی معاهد را بکشد، بوی بهشت به مشامش نمیرسد. کجا به رسد به کشتن مسلمانان بیگناه و بیدفاع.
ادامهاین مطلب را هر دوشنبه و چهار شنبه ساعت 10 صبح از صفحات اجتماعی ما دنبال کنید!