نویسنده: امیری
نگاهی به تاریخچه رسانهها در افغانستان
ورود و تحول رسانهها در افغانستان؛ از شمسالنهار تا عصر رسانههای نوین:
ادامه
دوره حزب دموکراتیک خلق ۱۹۷۸_۱۹۹۲: پس از کودتای ثور ۱۳۵۷ و روی کارآمدن حزب دموکراتیک خلق، رسانهها کاملاً در خدمت ایدیولوژی حکومت قرار گرفتند. مطبوعات، رادیو و تلویزیون بیشتر نقش تبلیغاتی داشتند و آزادی بیان محدود بود.
جنگهای داخلی۱۹۹۲_۱۹۹۶
در این دوره رسانهها پراکنده شدند و هر گروه سیاسی، رسانه مخصوص خود را داشت و رسانهها در یک بیثباتی کامل قرار داشتند.
دوره نخست امارت اسلامی ۱۹۹۶_ ۲۰۰۱ در این دوره تعدادی از رادیوها فعالیت داشتند؛ از جمله رادیو صدای شریعت که مهمترین وسیله ارتباطی حکومت با مردم بود.
سال ۱۳۵۷ افغانستان شاهد تجاوز ارتش سرخ شوروی بود و بعد از این سال، گروههای سیاسی و جهادی شکل گرفتند. پس از سقوط دور اول حکومت امارت اسلامی در سال ۱۳۸۰، حکومت جدید افغانستان به رهبری حامد کرزی، قانون آزادی مطبوعات را اعلان کرد. به اساس این اعلامیه مطبوعات میتوانستند بدون مجوز فعالیت خود را آغاز کنند. طبق آماری که از آن زمان موجود است، در سال ۱۳۵۳ خورشیدی تعداد روزنامهها و مجلات در افغانستان ۴۹۹ هزار نسخه بود که در سال ۱۳۵۴ به ۵۴۴ هزار نسخه افزایش یافت. پس از سقوط حکومت پنج ساله امارت اسلامی در سال ۱۳۸۰، حکومت انتقالی افغانستان همواره آزادی رسانهها و افزایش تعداد آنها را یکی از بزرگترین دستاوردهای خود میدانست. اما سوال اینجاست که محتوای این رسانهها {دیداری، شنیداری و چاپی} چی بوده است؟ و تا چه اندازه برای مردم و جامعه مفید بوده است؟