شهید غلام یحیی اکبري (سیاوشاني) رحمه الله
شپږمهبرخه
د اکبري شهادت د هرات مجاهدین سخت ولړزول، خو دا لړزېدنه د وېرې او ناهیلۍ له امله نه وه، بلکې د درانه مسؤولیتمنلو د احساس له کبله وه. ډېرو، په ځانګړي ډول بهرنیانو او د هغوی ملاتړي حکومت، داسې انګېرله چې په دې سیمه کې به د جهاد ریښې له منځه ولاړې شي. خو هغوی نه پوهېدل چې د جهاد ونه هر ځل چې یوه څانګه ترې پرې شي، څو نورې نوې څانګې راشنه کوي.
د دښمن د ټولو اټکلونو خلاف، د شهید بل زوی عبدالله اکبري، چې د ځوانۍ له پیل څخه یې د خپل پلار ترڅنګ په جهادي مبارزه کې برخه اخیستې وه، د مشرتابه بیرغ پر اوږو پورته کړ. هغه چې د خپل پلار سپین ویښتان او نه ماتېدونکې استقامت یې په خپلو سترګو لیدلی و، له ماشومتوبه یې د غیرت، مېړانې او قربانۍ درس له خپلې کورنۍ زده کړی و.
عبدالله اکبري، چې په ۱۳۶۰ لمریز کال کې د سیاوشان په کلي کې زېږېدلی، له ۱۳۸۴ کال راهیسې یې د اشغالګرو پر ضد جهادي فعالیتونه پیل کړي وو. هغه څو ځله ویلي چې د جهاد اصلي الهام او هڅونه یې خپل پلار، شهید غلام یحیی، و؛ هغه پلار چې د عمر په شپږمه لسیزه کې له خپل کوره ووت، څو دښمن ته وښيي چې غیرت او مېړانه د عمر په پولو نه محدودېږي.
د غلام یحیی سیاوشاني له شهادت څخه کلونه وروسته هم د جهاد کاروان همداسې روان و. د «هفت دربند» سیمه، چې ډېری وخت د مجاهدینو سنګر و، د دښمن د نورو خونړیو عملیاتو شاهده هم وه. یوه شپه د سهار په ۳:۱۰ بجو د دښمن هوايي بریدونه یو ځل بیا پیل شول. په پنځو پرلهپسې پړاوونو کې د مجاهدینو پر سنګرونو بمبار وشو، چې له امله یې شپږ تنه مجاهدین په شهادت ورسېدل.
خو دښمن هېڅکله خپل اصلي هدف، چې د جهاد له منځه وړل وو، ترلاسه نه کړ.
د مطلب دوام هره دوشنبې او چهارشنبې د سهار پر ۱۰ بجو زموږ د ټولنیزو پاڼو څخه تعقیب کړئ!