نویسنده: احمدی هروی
بخش هشتم
پروردگار قادر و بیهمتا معمار شگفت انگیز و خارقالعادۀ بدن انسان است. روح انسان راز بزرگی است و پر معنا، که جلوههای بینظیر آن، اندیشۀ پاک انسانهای دانا و خردمند را متحیر و شگفت زده ساخته است. در هر یک از حجرههای بدن انسان نظم خاصی نهفته است، نظم و هماهنگی که هر کدام آیهای است از بحر بیکران حکمتهای الهی جهت رسیدن به هدف غایی که همانا معرفت و بندگی به بارگاه روبوبیت رب العزت است.
فی الواقع انسان، کوچکترین نسخه جهان در قامت یک موجود و بزرگ ترین پرسش جهان در آیینه اندیشههای پاک و متعالی است؛ موجودی که سرشت آن از خاک است ولی میتواند به مدارج تعالی اوج بگیرد و عالم افلاک معنویت را سیر نموده، و به قرب الهی دست یابد.
اگر جهان کتاب خداست، انسان یکی از عمیقترین صفحات آن است؛ و اگر آفرینش نمایشگاه قدرت اوست، وجود انسان نمایشگاهی (معرضی) از قدرت، حکمت، رحمت و جمال اوست.
خلوص و تزکیه باطن از آلاینده های ملوث، به علاوۀ داشتن اعتقاد و تقوای ظاهری و باطنی، نقش اساسی برای رسیدن به این مقصود دارد. و نباید از یاد برد که مبدأ این آغاز مادی، یک پیام اخلاقی نیز به همراه دارد؛ و آن این است که «انسان هرگز نباید اصل خویش که همانا خاکی بودن است را فراموش کند.