نویسنده: احمدی هروی
بخش یازدهم
کرامت انسان در اسلام «ادامه»
کلمۀ «کرامت» از ریشه «کَرُمَ» مشتق شده و در زبان عربی به معنای شرافت، بزرگواری، عزت، بخشندگی و ارزش میباشد. اگر کرامت در خصوص انسان به کار رود، مراد از آن جایگاه متعالی است که خداوند دادگر و مهربان به انسان عطاء کرده که در نتیجۀ آن، انسان از خواری، ذلت، حقارت و ابتذال دور شده و شخصیت وی در نزد الله متعال، قرب و مقام رفیعی پیدا میکند. مفهوم کرامت در اصطلاح اسلامی به منزلتی گفته میشود که خداوند متعال به انسان بخشیده است و وی را شایستۀ معرفت، اراده، مسئولیت و رشد قرار داده است. فی الواقع کرامت از دو بُعد ذاتی و اکتسابی تشکیل شده که در ابتداء عطیۀ الهی است و بتعقیب آن این عنصر گرانبها، با ایمان، عمل صالح و تقرب به خداوند شکوفا و کامل میشود.
کرامت؛ عطیهای از سوی خداوند متعال به انسان
اساسی ترین آیه درباره کرامت انسان، این کلام نورانی قرآن است:
«وَلَقَدْ كَرَّمْنَا بَنِي آدَمَ وَحَمَلْنَاهُمْ فِي الْبَرِّ وَالْبَحْرِ وَرَزَقْنَاهُم مِّنَ الطَّيِّبَاتِ وَفَضَّلْنَاهُمْ عَلَى كَثِيرٍ مِّمَّنْ خَلَقْنَا تَفْضِيلًا». (ما فرزندان آدم را گرامی داشتیم، آنان را در خشکی و دریا بر مرکبها نشاندیم، از روزیهای پاکیزه بهرهمند ساختیم و آنان را بر بسیاری از آفریدگان خویش برتری دادیم.) (سوره اسراء، آیه ۷۰)