شهید حاجی ملا عبدالرحمن (حاجی نیکه) – تقبلهالله
بخش اول
ملت غیور افغانستان، چون سیلاب خروشان کوهستان در برابر طوفان اشغال ایستادند. سالها گذشت، اما غیرت این سرزمین هرگز نمرد. از هر گوشه این خاک، مردانی برخاستند که با دستان خالی، اما مسلح به ایمان قوی سدّی در برابر مدرنترین ماشینهای جنگی جهان شدند. ولایت فراه، آن دیار گرم و سوزان، یکی از سنگرهای پرآوازه این مقاومت بود. مردمانی که با پوست سوخته از آفتاب و دلهایی از جنس آتش، از خاک خود دفاع کردند و نام فراه را در تاریخ جهاد، جاودانه ساختند. خداوند متعال میفرماید: «إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الَّذِينَ يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِهِ صَفًّا كَأَنَّهُمْ بُنْيَانٌ مَرْصُوصٌ» (صف، ۴)؛ همانا خداوند کسانی را دوست دارد که در راه او صفکشیده و چون بنیانی ساختهشده و استوار، جهاد میکنند. مجاهدان فراه، چنین بودند؛ صفهایی از ایمان و استواری که هرگز فرو نریخت.
در میان این مردان آهنین، چهرهای میدرخشید که نامش با شجاعت و مردمدوستی گره خورده بود: شهید حاجی ملاعبدالرحمن، مشهور به «حاجی نیکه». سال ۱۳۵۳ خورشیدی، در ولسوالی بکوا ولایت فراه، در خانوادهای متدین و بااصالت، نوزادی چشم به جهان گشود که بعدها به یکی از نمادهای مقاومت در برابر اشغال تبدیل شد. فرزند ملا محمد هاشم بود. از همان نوجوانی، عشق به جهاد و خدمت به دین و وطن، در دل او شعلهور شد و خیلی زود نامش به عنوان یکی از چهرههای سرشناس مبارزه علیه اشغال، بر سر زبانها افتاد.
حاجی نیکه، نه تنها یک مجاهد دلیر، بلکه شخصیتی بود که میان مردم، به عنوان انسانی شجاع، با غیرت و مردمدوست شهرت داشت. او همواره دوست و همراه مردم بود و رضایت و خدمت به آنان، در اولویت کارهایش قرار داشت. رسول خدا -صلی الله علیه وسلم- میفرماید: «خَيْرُ النَّاسِ أَنْفَعُهُمْ لِلنَّاسِ»؛ بهترین مردم، سودمندترین آنان برای مردم است. حاجی نیکه، مصداق کامل این حدیث بود؛ او با همه وجود برای مردمش میجنگید و میکوشید.