تالیف: سید ابوالحسن ندوی
سریهٔ عبدالله بن جحش و غزوهٔ ابواء
رسول اکرم (صلیالله علیه و سلم) پس از صدور اجازهٔ جنگ، دستهها و هیئتهایی را بهسوی قبایل مختلف اطراف «مدینه» میفرستاد. اغلب اوقات، جنگی درنمیگرفت، اما گاه برخوردهایی روی میداد که موجب رعب و وحشت در دلهای مشرکان میشد و شوکت و فعالیت مسلمانان را نمایان میکرد.
از میان این سریهها، سریهٔ عبدالله بن جحش بیش از دیگر موارد قابلذکر است؛ چرا که در همین سریه، آیهای نازل شد که دلالت بر این دارد: قرآن مجید، عمل مسلمانان را اگر اشتباه باشد تأیید نمیکند؛ زیرا قرآن، ترازوی عدل است که دربارهٔ همهٔ امتها و گروهها، عادلانه قضاوت مینماید.
اینک خوانندگان عزیز را بهاختصار با جریان این سریه آشنا میکنیم:
حضرت رسول اکرم (صلیالله علیه و سلم)، عبدالله بن جحش اسدی را در ماه رجبِ سال دوم هجری، همراه هشت تن از مهاجرین، مأمور کرد تا در راه خدا حرکت کنند. نامهای نیز نوشت و به وی سپرد و فرمود: آن را مگشا مگر اینکه دو روز راه را پیموده باشی. آنگاه نامه را بگشا، بخوان و بر اساس آن عمل کن؛ اما هیچکدام از همراهانت را به اجرای آن مأموریت مجبور مساز.
عبدالله بن جحش، پس از دو روز پیمودن راه، نامه را گشود و آن را قرائت نمود. محتوای نامه چنین بود:
«وقتی نامه را خواندی، به راه خود ادامه بده تا به منطقهٔ «نخله» برسی؛ جایی میان مکه و طائف. آنجا که رسیدی، اوضاع قریش را زیر نظر بگیر و ما را از اخبارشان آگاه ساز.»
نبی رحمت
