د دښمنانو د تبلیغاتي جګړې په مقابل کې، رسول اکرم ﷺ هم د تبلیغاتي جګړې د وسایلو او طریقو څخه د انسانانو د هدایت او نېکمرغۍ لپاره ګټه اخیستې، چې ځینې بېلګې یې لاندې دي: د زړهنواو غږ او د قرآن دروند تلاوت؛ د کفارو او مشرکانو په ناسمه رویه د ښو او لهادبه اخلاقو عملي کول؛ مؤمنانو ته قرآني بشارتونه او د اخروي نېکمرغۍ ژمنې ورکول؛ مؤمنان هڅول او تشویقول؛ د مکې په فتح کې د اور د بلولو له لارې د اسلام د پوځ د ځواک ښودنه؛ د مؤمنانو روحیه پیاوړې کول او د دښمن روحیه د وینا له لارې ضعیفه کول؛ د مباهلې ته بلنه ورکول؛ بتان کم ارزښته ګڼل او سپکاوی یې کول؛ دښمنانو ته د عذاب وعدې کول؛ د جګړې په میدان کې رجز ویل؛ د حماسوي شعرونو کارول؛ د بیرغ کارول؛ د نظامي واحدونو جوړول؛ د مؤمنانو د ږیرو رنګول د دښمن د فریب لپاره؛ د دښمن په صفونو کې اختلافونه راپارول؛ قبایلو او هېوادونو د مشرانود مکتوبونو لېږل؛ د مبلغینو او قاریانو لېږل او نور ورته تاکتیکونه هغه طریقې وې چې رسول اکرم ﷺ د مسلمانانو د هدایت او تسلیت او د اسلام په مقابل کې د دښمنانو پر وړاندې کارولې.
رسول اکرم ﷺ د بعثت په پیل کې د دښمنانو د تر ټولو سختو تبلیغاتي حملو هدف و؛ په مقابل کې، هغه حضرت هم په دې دوو برخو کې غوره تاکتیکونه ابتکار کړل: د اسلام د اردو د روحیې پیاوړتیا او د دښمن د اردو د روحیې راټیټول. دا باید وویل شي چې د دې ټولو ابتکاراتو کومه هم د اخلاقي، انساني او اسلامي اصولو سره په ټکر کې نه وه.
نبي کریم ﷺ کله چې پوهېدل مسلمانان له رومې (روميانو) څخه وېرېږي، کله نا کله یې د اسلام د اردو ځینې ډلې د خَلَفِ رومي حدودو ته د اذیاتي عملیاتو لپاره استولې، او په دې کار سره یې د روميانو د زیانمنۍ احتمال څرګند او د مسلمانانو حوصله پیاوړې کړه.
د مکې د فتحې په شپه، رسول ﷺ خپل سپاهیانو ته امر وکړ چې په بېلابېلو ځایونو کې اورونه بل کړي، ترڅو دښمن ته دا تاثر ورسوي چې د مسلمانانو شمېر ډېر دی او د دښمن روحیه ورسره راکم شي (صلابي، بېتاریخه: 2/644).
د اسلام ځواکونه کله چې له دښمن سره مخامخ کېدل، ځانګړي او زورور شعارونه یې درلودل چې هم خپل له غیر خپل څخه جلا کول آسانه کېدل او هم د دښمن روحیه ضعیفه کېده.
په غزوه خندق کې، رسول ﷺ یو تن د یهودو قوم ته استاوه څو هغوی د اسلام د اردو سره د جګړې د دوام څخه منصرف کړي (هماغه، 389).
که د نبوي سنت مطالعه وکړئ، نو به ووینئ چې په جګړه کې د فریب (خدعه) د استعمال په اړه ګڼ روایتونه راغلي او ټول روایتونه د جګړې په حالاتو کې د خدعې جواز ته اشاره کوي؛ «الحرب خدعه» — او تبلیغاتي جګړه د خدعې او فریب یو څرګند مثال دی.