تالیف: عبدالهادی مجاهد
مناقشه شبهاتی در مورد مشارکت در دیمورکراسی و پاسخ به آن؛
شبهه چهارم – مشارکت در دیموکراسی به منظور مصلحت دعوت
ادامه:
جواب :اول نظامیکه بر اساس کفر ( سیکولرزم ) استوار باشد ، ودین ( وحی الهی در امور زندگی و حکومتداری حق مداخله نداشته باشد، تعین حلال و حرام در آن مطابق خواسته بشر و در قالب تأیید اکثریت انجام می یابد ، حق تشریع در آن به شکل مطلق از الله متعال گرفته شده و به بشر داده شده باشد و فرق میان کفر و اسلام در آن وجود نداشته باشد، و به همه تنها از دیدۀ انسان بودن نگریسته شود و به قضاوت کافر و مسلمان در مورد اشخاص و اشیاء صلاحیت و ارزش یکسان داده شود و امر بالمعروف و نهى عن المنکر به دلیل تضاد داشتنش با آزادی شخصی ممنوع قرار داده شود وارتداد حق شخصی افراد خوانده شود، و از هر نوع مجازات مصوون میباشد و بلند کردن صدای اعتراض و مخالفت با احکام اسلامی تحت نام آزادی اظهار رأی کار جائز و قانونی شمرده شود، پس آیا مشارکت در همچو نظام کفری به معنای تأیید و پذیرفتن آن نخواهد بود؟
آیا کار کردن در چارچوب چنین نظامی و پذیرفتن آن منافی آن توحیدی نخواهد بود که از همه اولتر کفر ورزیدن به طاغوت را تقاضا می نماید؟ توحیدی که آغازش به ( لا إله ) شده، و انکار از هر نوع طاغوت را قبل از ( إلا الله ) گفتن مطالبه میکند ؟
در جنگ فکری با غرب
