تألیف: عبدالرحمن حسن حبنکه المیدانی
بررسی مختصر یهود در قرآن
ادامه:
۲۰. خداوند به خاطر حکمتی ربانی آنان را دوبار به ترتیب زیر تقسیم نموده است:
تقسیم اول: خداوند آنان را به دوازده قبیله و شاخه تقسیم نموده، در نتیجه یک امت گردهم آمده و متحد و ثابت نداشتهاند. این قضاوت خداوندی دربارهی آنان است و اگر برای مدت کوتاهی گردهم آیند، ناچار متفرق شده و با هم اختلاف پیدا نموده و درگیر میشوند. این یک قاعده کلی به نسبت جامعهی یهود است. حتی درایام پادشاه بزرگشان بازهم دولت واحدشان در آن زمان بیش از دوران داوود و سلیمان عليهم السلام باقی نماند، تا این که پس از سلیمان به دو دولت تقسیم شد که عبارت بودند از مملکت یهودا و مملکت اسراییل. مملکت اسراییل به دست «سرگون» پادشاه آشور که با آن مملکت جنگید و بر آن پیروز شد، از بین رفت و ساکنان یهودیاش را به بیرون از فرات کوچاند و این مملکت در سال ۷۲۱ قبل از میلاد پایان یافت. سپس در سال ۵۸۸، مملکت یهودا به دست «بخت النصر» ویران شد و بسیاری از یهودیان را کشت و کسانی را که زنده مانده بودند، به عنوان اسیر به بابل برد و پس از آن دولت مستقلی نداشتهاند، تا این که دولت معاصر اسراییل برپا شد. خداوند دربارهی این تقسیم در سورهی اعراف فرمود: «وَقَطَّعْنَٰهُمُ اثْنَتَى عَشْرَةَ أَسْبَاطًا أُمَمًا».
«وآنان را به دوازده عشیره که هر یک امتی بودند، تقسیم کردیم» بنابراین قاعده کلی نسبت به آنان این است که گروههایی متفرق باشند و یک امت گردهم نباشند و برعکس این قاعدهی کلی استثنا و نادر است.