شهید مولوي عبدالحمید نوراني ـ تقبله الله ـ
لومړۍ برخه
سریزه
د فراه په سوځنده دښته کې، د هغو پراخو او بېپایه هوارو ځمکو په منځ کې، چې هره لوېشت یې د غیرت او مېړانې یوه خاطره په خپله سینه کې پټه ساتلې ده، داسې څېرې ځلېږي چې هره یوه یې د یوه ستوري په څېر د دې خاورې د تاریخ افق روښانه کړی دی.
فراه، له خپلې سرې خاورې او سوځنده اسمان سره، د هغو مېړنیو انسانانو د روزنې ټاټوبی پاتې شوی چې خپل ایمان یې له جهاد سره تړلی او خپل نومونه یې په خپلو وینو د تاریخ د تلپاتې څېرو په دفتر کې ثبت کړي دي.
د شوروي یرغل له مهاله نیولې، د امریکا تر شل کلن اشغال پورې، دې ولایت هېڅکله د مبارزې سنګرونه له مجاهدینو تش نه دي لیدلي.
د دغو روښانه څېرو له ډلې یوه هم شهید مولوي عبدالحمید نوراني دی؛ هغه شخصیت چې نه یوازې د جګړې په ډګر کې، بلکې د مدیریت او خلکو ته د خدمت په برخه کې یې هم ځانګړی مقام درلود. نوموړي له ځانه داسې نېک نوم او ښه یادګار پرېښی چې د پېړیو په اوږدو کې به د خلکو پر ژبو وي.
لوی څښتن تعالی فرمایي:«إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الَّذِينَ يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِهِ صَفًّا كَأَنَّهُمْ بُنْيَانٌ مَرْصُوصٌ»(سورة الصف، ۴ آیت)
ژباړه: بېشکه الله تعالی له هغو کسانو سره مینه لري چې د هغه په لار کې په لیکو کې جنګېږي، داسې لکه یوه کلکه او ټینګه ودانۍ.
شهید نوراني د دې ټینګ بنسټ له پیاوړو ستنو څخه یوه وه.