تالیف: سید ابوالحسن ندوی
سریهٔ عبدالله بن جحش و غزوهٔ ابواء
ادامه:
بدینجهت واقد بن عبدالله التمیمی تیری بهسوی «عمرو بن الحضرمی» پرتاب کرد، او را بهقتل رساند و دو نفر دیگر را بهاسارت گرفتند. بلاخره «عبدالله بن جحش» و یارانش همراه قافله و دو نفر اسیر به «مدینه» بازگشتند.
وقتی خدمت رسول اکرم (صلیالله علیه و سلم) مشرف شدند، حضرت فرمود: من که بهشما دستور جنگ در ماه حرام نداده بودم؛ لذا قافله و دو اسیر را وقف کرد و از آنها چیزی نپذیرفت. وقتی رسولالله (صلیالله علیه و سلم) چنین گفتند، «عبدالله» و همراهانش بسیار نادم و پشیمان شدند و گمان کردند که هلاک شدهاند. مسلمانان آنها را بهشدت مورد نکوهش قرار دادند. «قریش» از این جریان خوراک تبلیغاتی بهدست آوردند و گفتند: محمد و یارانش احترام ماه حرام را زیر پا گذاشتند و خونریزی بهراه انداختند. خداوند متعال در همینباره آیات ذیل را نازل فرمود:
(يَسْأَلُونَكَ عَنِ الشَّهْرِ الْحَرَامِ قِتَالٍ فِيهِ، قُلْ قِتَالٌ فِيهِ كَبِيرٌ وَصَدٌّ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ وَكُفْرٌ بِهِ وَالْمَسْجِدِ الْحَرَامِ وَإِخْرَاجُ أَهْلِهِ مِنْهُ أَكْبَرُ عِندَ اللَّهِ وَالْفِتْنَةُ أَكْبَرُ مِنَ الْقَتْلِ)
«از تو دربارهٔ حکمِ جنگ در ماه حرام میپرسند؟ در جواب بگو: جنگ در ماه حرام، گناه بزرگی است و البته باید بدانید که سد نمودن مردم از راه خدا، و کفر ورزیدن به خداوند، و اخراج اهل مسجدالحرام از آن، نزد خداوند بزرگتر است؛ و قطعاً آشوبگری (فتنه) بزرگتر از قتل است.»
نبی رحمت
