تالیف: عبدالهادی مجاهد
مناقشه آزادی شخصی
با در نظر داشت معیارهای غربی، آزادی شخصی در دیموکراسی هیچ جای برای امر بالمعروف و نهى عن المنكر وجود ندارد و هر دولتی که دیموکراسی در آن عملی گردد، حق (امر بالمعروف و نهى عن المنكر) به شکل اتوماتیک از آنجا رخت سفر میبندد. در یک دولت ازین دو تنها یکی میتواند موجود باشد: یا امر بالمعروف و نهى عن المنكر، یا هم دیموکراسی؛ ممکن نیست که هر دو یکجا عملی شوند. زیرا (امر بالمعروف و نهی عن المنكر) اکثراً با موضوع عبادت و اخلاقیات ارتباط میگیرد و همه این اعمال در دیموکراسی امور شخصی تلقی میگردند، که هیچ جهتی دیگری حق مداخله در آن را ندارد. آزادی شخصی و فلسفه (اخلاق) در دیموکراسی بر مبنای نظریه فیلسوف انگلیسی هوبز (۱۵۸۸–۱۷۷۹م) استوار است که میگوید: خیر به معنای «لذت» و شر به معنای «نفرت» است. یعنی هر چیزی که در آن «لذت» باشد، آن «خیر» است و هر چیزی که در آن «نفرت» باشد، آن «شر» است.
در جنگ فکری با غرب
