شهید امیرالمؤمنین ملا اختر محمد منصور (رحمه الله)
بخش پنجم:
همراهی رهبر با مجاهدان؛ افتخاری بینظیر
یکی از خصلتهای بارز امارت اسلامی در دوران رهبری ملا اختر محمد منصور، همراه بودن رهبر و امیر با عامۀ مجاهدان بود. امری که در میان دیگر احزاب، گروهها و جریانهای فکری به چشم نمیخورد. او بر خلاف بسیاری از رهبران سیاسی که در کشورهای خارجی در کاخهای امن زندگی میکنند، در زمان زعامتش هرگز از خاک افغانستان خارج نشد. او در همان کوهستانها و بیابانهای سخت، در کنار مجاهدان گرسنه و تشنه، در سرما و گرما، شبها را بیخوابی میکشید و روزها را در تعقیب دشمن. او با مجاهدان تحت امرش، نه از راه دور، بلکه در میدان نبرد، شریک درد و رنج بود. رسول خدا -صلیاللهعلیهوسلم- میفرماید: «سَيِّدُ الْقَوْمِ خَادِمُهُمْ» (رواه ابن ماجه)؛ سرور و رهبر قوم، خدمتگزار آنان است. ملا اختر محمد منصور، چنین رهبری بود؛ خدمتگزار مجاهدان، نه طاغوتی بر تخت.
این همراهی و نزدیکی، سبب شد تا مجاهدان با تمام وجود، رهبر خود را دوست داشته باشند و برایش از جان مایه بگذارند. آنان میدانستند که امیرشان با آنان در یک سنگر است، زیر یک آسمان و رو به یک دشمن. این اعتماد و باور متقابل، از ارکان اصلی پیروزیهای امارت اسلامی در آن سالهای سخت بود. دشمن هرگز باور نمیکرد که رهبر یک جنبش بزرگ، در سنگرهای خط مقدم، در میان خاک و خون، بدون هیچ تشریفاتی، با سادهترین امکانات زندگی کند. اما این، حقیقت امارت اسلامی بود؛ حقیقتی که شهدایی چون ملا اختر محمد منصور، مهر تأیید بر آن زدند.
ادامهاین مطلب را هر دوشنبه و چهار شنبه ساعت 10 صبح از صفحات اجتماعی ما دنبال کنید!