همانطور که برای تمام ملت شریف افغانستان ظاهر و هویداست، افرادی که اکنون حرف از بغاوت علیه نظام اسلامی میزنند و خود را نمایندگان مردم افغانستان مینامند در زمان اشغال نیز طوق غلامی اجانب را بر گردن انداخته بودند و قدمی بر نمیداشتند مگر برای تأمین منافع بادرانشان.
اکنون که افغانستان از چنگال اشغالگران آزاد شده و فرصت زندگی شرافتمندانه برای همه مهیا گشته، گویا این افراد با معنای آزادی غریب اند و به همین سبب در بیرون از افغانستان دنبال سرور و آقای دیگری میگردند تا با دستور و فرمان وی خدمت نمایند.
این فرومایگان در سهسال گذشته دروازههای زیادی را کوبیدند و نزد قدرتهای زیادی سرخم نمودند، اما بخاطر گذشته تاریکشان هیچکس خواهان پذیرش آنها نشد و همچون گلهای بدون چوپان رها شدند.
در چندروز گذشته اما سروصدایشان اینبار از آمریکا و نزد بادار دیرینهشان بلند میشود و گاهی به دامن این و گاهی آویزان مقامی دیگر اند تا شاید فرصت دوباره مطرحشدنشان را بهدست آورند.
در میان این هیاهوی جبهه بغاوت و جست و خیز زیادشان، سرانجام مایکل مککال، رییس کمیته روابط خارجی مجلس نمایندهگان امریکا، جمعهشب، ۱۰ سنبله، در بیانیهای اظهار داشت که بهزودی با احمد مسعود، قومندان پوشالی جبهه خیالی بغاوت ملاقات خواهد کرد.
همین بیانیه کافی بود تا فراریان پیرو جبهه بغاوت فضایمجازی را پر کنند از اینکه گویا آمریکا از آنها اعلان حمایت نموده و قرار است دوباره با حمایت ارباب بزرگشان برای چور و چپاول وارد افغانستان شوند.
اما زهی خیال باطل، چراکه اینخوشحالی در مدتزمان نهچندان زیاد به غمی برایشان بزرگ مبدل شد و وزارت خارجه امریکا در واکنش به اظهارات مککال، در بیانیهای اظهار نمود که آمریکا از درگیریهای مسلحانه در افغانستان حمایت نمیکند و بعد از 44 سال جنگ نمیخواهد دوباره در افغانستان جنگی تازه آغاز شود.
بله آمریکا با بیستسال تجاوز خود در افغانستان درس مهمی گرفت و دانست که افغانستان سرزمین شیران و گورستان امپراطوریها است و تجاوز و جنگ جز بیدستوپا شدن سربازاناش حاصل دیگری درپی ندارد.