در آخرین لحظات عمر بلال رضی الله عنه همسرش آه و فغـان سـر داد، امـا او گفت: برای من جای بسی خوشحالی است، زیرا فردا به دیدار محمد و همراهـانش شـاد میشوم. از عمار رضی الله عنه هم روایت کردهاند: که هنگام مرگ همین را گفته است.
انسان مؤمن کسی است که میتوان فقر را بر غنا و آخرت را بـر دنیـا نسـیه را بـر نقدر و غیبت را بر شهود و در هر دورهای از تـاریخی حتـی اگـر مـاده بـه اوج خـود رسیده باشد، دین را بر زندگی ترجیح بدهد.
هیچ کشوری حق ندارد بر اسلام منت بگذارد کـه آن را در دامـن خـود پروانـده است، بلکه اسلام باید منت بنهد که به تمام ممالک توحید ناب و بشر دوستی را یاد داد و افق خیال آنها را تا آنجا وسعت بخشید که معنایی دیگر برای زنـدگی بیابنـد و انسانیت به سطح عالیتری از گذشته برسد و با جهانی فراختر از محل زنـدگی خـود آشنا گردد.
اسلام زنجیرهایی را که بر دست و پای امتها پیچیده بود، درآورد و آنها را از شر نژادپرستی و ناسیونالیسم و پرستش مال، خانه، درخت، سنگ، حیوانـات و رودها و اجرام آسمانی نجات داد و از رهبانیت و تجردگزینی رهایی بخشید، اسـلام اوهام و پندارهایی را که قرنها از عمر آنها میگذشت و در نسلهایی بسـیار وجـود داشته بود، درهم کوبید و عقل را از اسارت آنها رهانید.
بازگشت به اسلام «سید ابوالحسن ندوی»
