برگرفته از کتاب “نبی رحمت”

ترتیب‌کننده: کرار

حضرت اسماعیل علیه السلام در مکه
حضرت ابراهیم علیه السلام به سوی مکه حرکت کرد. شهری که در میان کوه‌های بی‌آب محصور بود. هیچ چیز از ضروریات زندگی از جمله آب، کشت‌زار و غله در آن وجود نداشت همسرش هاجر و فرزندش اسماعیل همراه وی بودند. انگیزه این مسافرت به مکه دورشدن از بت پرستی و تأسیس مرکزی بود که خدای یکتا در آن پرستش شود و مردم به سوی او دعوت شوند. مرکزی که سر چشمه هدایت و مرجع مردم و محل نشر و گسترش عقیده توحید و دین خالص قرار گیرد .خداوند متعال این عمل خالص را قبول کرد و به این جایگاه برکت داد و برای این خانواده دو نفری که مرکب از یک مادر و فرزند بود و ابراهیم علیه السلام آن دو را در این سرزمین بی‌آب و علف و دور افتاده گذاشته بود، چشمه زلال جاری ساخت که به چاه زمزم معروف گشت و پروردگار متعال آن را بسیار برکت داد. حضرت ابراهیم علیه السلام مرتباً در حال دعوت و جهاد بود و از جایی به جای دیگر منتقل می‌شد و مردم را به سوی الله متعال دعوت می‌کرد و دوباره به مکه برگشت و پس از چند روز اقامت، دوبار آنجا را ترک می‌گفت.