نویسنده: محبوبی
فصل دوم: زندان های خوفناک افغانستان
ادامه زندان پلچرخی
زندان پلچرخی در دورهی مجاهدین
جنبشهای اسلامی افغانستان اساساً در شروع نیمه دوم قرن بیستم شکل گرفته و سپس در قالب تنظیمهای هفتگانه در اواخر دهه هشتاد قرن بیستم که مصادف با زمان جنگ سرد است، منسجم گردیدند. هدف اصلی این جنبشها در کل و بهخصوص هدف مجاهدین افغانستان، اخراج سربازان شوروی سابق، خلع نظام دستنشانده و آزادسازی کشور از چنگ متجاوزین خارجی عنوان میشد. مجاهدین در سالهای آغازین دهه نود میلادی (1371هـ ش) قدرت سیاسی را با برانداختن حکومت نجیب، به دست گرفتند. سیستم عدالت جنایی، قانون اساسی و قوانین عادی را که در زمان حاکمیت کمونیستها ساخته شده بود، مردود دانسته در اولین اقدام قانون اساسی و نظام سیاسی و بهخصوص نظام عدالت جنایی مبتنی بر آن را ملغی اعلان نمودند. اما این حکومت با وجود تلاشهای متعدد در راستای ایجاد یک سیستم عدلی و قانون اساسی جدید ناکام ماند. ناکامی دیر پای حکومت در این زمینه سبب شد تا سیستم قضایی کشور در یک وضعیت بحرانی و نامساعد قرار بگیرد که رفته، رفته به یک بحران مشروعیت قضایی تبدیل شد. این بحران زمانی به اوج خود رسید که گروههای مجاهدین وارد درگیریهای مسلحانه برای در اختیار نگهداشتن مناطق مسکونی و شهرهای افغانستان شدند. درگیریهای که بهزودی به یک جنگ داخلی طولانیمدت تبدیل شد (امین، بیتا: 269).
در این دوره شهر کابل بهعنوان پایتخت کشور، مورد توجه تمام تنظیمها و گروههای وابسته به آنها بود و به بخشهای مختلف نظر به ساختارهای قومی، اجتماعات مسکونی وابستگیهای سیاسی با تنظیم-ها، تقسیم شده بود. در این میان زندان پلچرخی که در قسمت جنوب شرقی شهر کابل موقعیت دارد، تحت کنترل مجاهدین مربوط به حزب اسلامی گلبدین حکمتیار و حرکت انقلاب اسلامی مولوی محمد نبی قرار گرفته و به قرارگاه نظامی مبدل شده بود که تا پایان حکومت مجاهدین به همان منوال ادامه یافت و دیگر بهصورت کامل به حیث زندان مورد استفاده قرار نگرفت.