برگرفته از کتاب “نبی رحمت”

ترتیب‌کننده: کرار
طبقه مرفه و ثروتمند قریش

بعضی از خانواده‌های قریش به داشتن مال و ثروت و رفاه معروف بودند. از آن جمله بنو امیه و بنو مخزوم را می‌توان نام برد. از میان افراد، ولید بن المغیره، عبدالعزی و ابولهب و ابوالخیحه بن سعید بن‌العاص بن امیه که در کاروان قریش که ابوسفیان آن را قیادت می‌کرد سی هزار دینار سرمایه‌گذاری کرده بود و عبدالله بن ابی‌ربیعة المخزومی شهرت داشتند.
عبدالله بن جدعان التیمی هم خیلی معروف بود، او کسی بود که در لیوان طلایی آب می‌نوشید و به فقرا و مساکین خوراک می‌داد، عباس بن عبدالمطب نیز از ثروتمندان قریش به شمار می‌رفت، او ثروتش را برای مردم خرج می‌کرد و با ربا و بهره معامله می‌نمود تا این که اسلام آمد و رسول اکرم صلی‎‌الله علیه و سلم الغای ربا را اعلام نمود و از عموی خود عباس آغاز کرد و در موقع حج الوداع فرمود: اول ربا أصغه ربا العباس بن عبدالمطلب. نخستین ربایی که من آن را ملغی اعلام می‌کنم ربای عباس بن عبدالمطلب است.
در میان قریش افرادی خوشگذران بودند که مجالس شب‌نشینی ترتیب می‌دادند، در اتاق‌های مبل دار و در کنار سفره‌های رنگارنگ به مشروب‌خواری و می‌گساری می‌پرداختند. معمولًا مجلس اشراف رو به روی بیت‌الله برگزار می‌شد و بازار شعرگویی گرم می‌گشت. شاعران بزرگ جاهلی مانند لبید بن ربیعه نویسنده معلقه سبعه شرکت می‌کردند. می‌گویند فرشی برای عبدالمطلب بن هاشم در سایه خانه کعبه گذاشته می‌شد، فرزندانش به احترام وی دورادور فرش می‌نشستند و تا زمانی که او نمی‌آمد، هیچ‌کس از فرزندانش بالای فرش نمی‌نشست.