نویسنده: محبوبی
فصل سوم: وضعیت اسفناک زندانیان
روایتی تکاندهنده از زندان پلچرخی
ادامه
با وجود نظارت شدید نهادهای داخلی و بینالمللی حقوق بشر، باز هم زندان پلچرخی خالی از مشکل نبوده و وضعیت زندانیان چنان که شاید و باید خوب نبوده است. اینکه زندانها تحت نظارت نهادهای حقوق بشری بوده، در حد یک نظریه و در ظاهر بوده است که هیچگاه بر کرسی عمل ننشسته است. یکی از مشکلات فلاکتبار زندان پلچرخی، افزایش شمار زندانیان بوده است. در عصر جمهوریت با افزایش ارقام جرم و جنایت، شمار زندانیان نیز به گونهی بیسابقهی افزایش یافته که این وضعیت زندگی زندانیان را بهشدت تحت تأثیر قرار داده است. با وجود اینکه بخشی از میلیاردها دالر کمکهای خارجی و سازمان ملل متحد برای بازسازی افغانستان، به زندانها اختصاص داده شده است؛ اما بر اثر فساد سازمانهای امنیتی، زندانهای افغانستان به گورستان زندگان تبدیل شده است. چنان که زندانیان از کمترین حقوق انسانی و بشری برخوردار نیستند. روزنامهی راه مدنیت مقاله از سیدقاسم اخضراتی تحت عنوان «زندان پلچرخی؛ گورستان زندگان» به نشر رسانده است. در این مقاله از زندان پلچرخی به نام گورستان زندگان یاد شده است و در ضمن وضعیت رقتبار زندانیان در این زندان چنین توصیف شده است: «زندانیان حتی از آب آشامیدنی، غذای کافی، کمکهای بهداشتی و سایر تسهیلات در سلولهای خود محروم هستند و به علت رفتارهای نامطلوب و فساد، تحقیر، شکنجه و حتی مورد تجاوز قرار میگیرند. سازمان ملل متحد با نگرانکننده خواندن زندانهای افغانستان، میگوید که در زندانهای این کشور، بیماریهای قابلدرمان، به بیماریهای علاجناپذیر تبدیل میشود و زندانیان جنگی شکنجه میشوند» (اخضراتی، 1389).
زندان پلچرخی یا گورستان زندگان، بزرگترین زندان افغانستان است که به باور اخضراتی برای چهارصد زندانی ساخته شده است، اما در حال حاضر ده هزار زندانی را در خود جای داده است که این وضعیت رقتبار زندانیان را بیش از پیش بدتر نموده است (همان).