نویسنده: عبدالمنان محبوبی
فصل دوم: تبشیر مسیحیت در عصر جمهوریت
درآمد
در این فصل به بررسی مفهومی تبشیر (تنصیر) پرداخته شده است. نخست تبشیر و تنصیر از نگاه مفهومی مورد بررسی قرار گرفته است و سپس تاریخ، مراحل، اهداف، ابزار و روشهای تبشیر (تنصیر) در افغانستان دوران اشغال، هر کدام بهصورت بحثی جداگانه مورد مطالعه و بررسی قرار گرفته است.
مفهوم تبشیر
تبشیر به معنای بشارت و مژده دادن است که ترجمه لفظ انجیل است. اطلاق کلمهی تبشیر اگر چه بر مبلغین و دعوتگران موحد مسیحی قبل از اسلام صادق میآید، اما پس از ظهور دین مبین اسلام و نسخ آیین نصرانیت، دیگر این اسم نباید بر آنهای اطلاق گردد که در پی نشر مسیحیتاند؛ زیرا کلمهی «تبشیر» بیشتر به مژده دادن و بشارت دادن در کارهای خیر به کار برده میشود و همچنین هنگامی که بشارت مطلق ذکر گردد، مخصوص مژده در کار خیر است؛ بنابراین، اطلاق این کلمه بر مبلغین، گمراه کنندگان و دعوتگران نصرانی هیچ نوع تطابقی ندارد، چون از منظر اسلام دعوت بهسوی مسیحیت و نصرانیت یکی از نمونههای شر محض محسوب میشود.
از این جهت که مسیحیت به گمراهی کشیده شد و با ظهور اسلام منسوخ گردید، شر و گمراهی قلمداد میشود و این صفت تبشیر که مژده به امر خیر است، مخصوص اسلام و مبلغین و دعوتگران اسلامی است. خداوند –تبارکوتعالی- میفرماید: «يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ إِنَّا أَرْسَلْنَاكَ شَاهِدًا وَمُبَشِّرًا وَنَذِيرًا» (احزاب، 45). ترجمه: ای پیامبر! ما تو را گواه و مژدهآور و بیمدهنده فرستادیم. پیامبر اکرم -صلیّالله علیه و سلم- در این مورد میفرماید: «یَسِّرُوا وَ لاَ تُعَسِّرُوا، وَ بَشِّرُوا وَ لاَ تُنَفِّرُوا» (بخاری 1422, 1/25) ترجمه: بر مردم آسان بگیرید، سخت نگیرید و به مردم بشارت دهید و آنها را متنفر نسازید.
همچنین اعمالی را که جمعیتهای تنصیری انجام میدهند، هیچ ربطی با کلمه تبشیر ندارد؛ بنابراین اصل، شایسته آن است که بر آنها کلمه «تنصیر» اطلاق گردد که به معنای نصرانی ساختن غیر نصاری است.