نویسنده: عبدالمنان محبوبی
فصل دوم: تبشیر مسیحیت در عصر جمهوریت
ابزار تبشیر (تنصیر)
حرکت تبشیری (تنصیری) مسیحیت برای رسیدن به اهداف شومشان از هیچ تلاشی دریغ نمیکردند و در این مسیر از ابزار و وسایل مختلفی بهرهبرداری میکردند. ابزاری که در ظاهر نیک و پسندیده بوده و وجود آن به نفع مردم افغانستان قلمداد میشده است. اما این ابزار در فعالیت دراز مدت چهرهی واقعی خود را نشان میدهد که چقدر پشت پرده و مخفیانه در جهت گمراه کردن جوانان این کشور تلاش نمودهاند. سردمداران مسیحی قبل از ورود به افغانستان، وضعیت افغانستان را از تمام جوانب مورد بررسی قرار داده، نقطه ضعفهای این کشور را پیدا کردند؛ سپس با ابراز همدردی، از دریچه همکاری، با نقاب دوستی و ابزاری که در ظاهر میتواند نقطه ضعفهای کشور و مردم را پوشش دهد و در دراز مدت آنها را به صفر برساند، وارد عمل شدند. سخنان بوش، رئیس جمهور سابق آمریکا، کسی که دستور تجاوز و لشکرکشی به افغانستان و عراق را صادر کرد، نباید فراموش کرد که وی با صراحت تمام گفت که این جنگ، جنگ صلیب در برابر اسلام است؛ بنابراین باید اذعان و اعتراف کرد که هجوم آوردن بلوک غرب بر افغانستان از روی دوستی و خیرخواهی نبوده است، بلکه جهت ترویج باورهای غربی و ویران کردن بنای اسلام در افغانستان بوده است. غربیها در این مسیر از ابزار مختلفی استفاده میکردند که در ذیل به برخی از مهمترین ابزار پرداخته شده است.
1- پوهنتونها و مراکز علمی
پیشرفت، توسعه و ترقی و در مقابل، عقبماندگی یک ملت ارتباط ناگسستنی با نظام تحصیلات عالی آن ملت دارد؛ اگر یک ملت از نظام تحصیلات عالی، نیرومند برخوردار باشد که نیازهای ملی و استانداردهای بینالمللی آن را تأمین نماید، میتوان به پیشرفت، توسعه و ترقی آن ملت امیدوار بود و در مقابل اگر ملتی از نظام تحصیلات عالی، نیرومند برخوردار نباشد، نهتنها به رشد و شکوفایی نمیرسد، بلکه ناخدایان کشتی آن ملت را به گرداب هلاکت هدایت میکنند.
تحصیلات عالی در بیست سال نظام جمهوریت از زاویههای مختلفی سیر نزولی داشته است. اگر چه در این مدت بیست سال بر کمیت و در برخی عرصهها بر کیفیت پوهنتونها افزوده شده باشد، اما در کل تحصیلات عالی افغانستان در مدت بیست سال نظام جمهوریت با کاستیها و چالشهای فراوانی از جمله: ترویج اندیشههای سکولاری، ضعف باورهای دینی، مخالفت با ظاهر اسلامی، اختلاط دختر و پسر، رواج گستردهی فحشا و… روبهرو بوده است؛ تا آنجایی که سازمان بین-المللی شفافیت، نظام آموزشی کشور را در ردهی ششم فاسدترین نظام آموزشی جهان قرار داده است. زیرا، رشد کمی تحصیلات عالی با ارتقای سطح کیفی همگام نبوده است و همواره با چالشهای زیادی روبهرو بوده است.