نویسنده: عبدالمنان محبوبی
فصل دوم: تبشیر مسیحیت در عصر جمهوریت
ابزار تبشیر (تنصیر)
7- فقر و بیسوادی
ادامه
خلیل احمد جامی، در مقاله تحت عنوان «هجوم مسیحیت و آسیب شناسی اجتماعی افغانستان» در این زمینه چنین نگاشته است: «من خوب به ياد دارم كه در زمان هجرت، مسلمانان در پاكستان از اين شكايت داشتند كه مسيحيان در داخل كمپهاي مهاجران درآمده و با محمولههاي امدادي خود در میانشان انجيل نيز توزيع ميكردند! و يا با احداث کلینیکهای درماني، به بهانهی خدمات صحي، مهاجران را دعوت به مسيحيت ميكردند و وعدهی اسكان در غرب ميدادند! همين حالا نيز كه كار مسيحيت به داخل افغانستان منتقل شده وضعيت چنين است؛ يعني اينان به طور معمولي، براي كار خويش محيطهاي را در داخل كشور، انتخاب مينمايند كه ميدانند با فقر و مشكلات اقتصادي دست و پنجه نرم ميكند. خوشبختانه مردم افغانستان به دليل تعلق مستحكم ديني كه دارند، هر چند فقير هم هستند، اما هيچ گاهي ديده نشده است كه به مسيحيت چراغ سبز نشان داده باشند و مسيحيت با وجود اين همه كوششي كه به خرج داده است تا به حال نتوانسته برايش جاپاي مناسب در اين كشور به دست آورد و اگر بهصورت كل نگاهي به معدود كساني كه تا به حال در افغانستان به مسيحيت گرويدهاند، بيندازيم، اين دسته را غالباً جز دستهی اول ميتوانيم بهحساب آوريم كه فقط مجبوريتهاي اقتصادي و يا شوق به سكونت در غرب آنان را به اين كار واداشته است! و اما معضل اصلي و آنچه براي ما جاي نگراني دارد مورد دوم است كه ميبايست براي آن چارهسازی نماييم و آن مشكل فكري و عدم استحكام موضع عقيدتي افراد است كه روزنهی بسيار خطرناك براي نفوذ اختاپوس صليبي در كشور ما به شمار ميرود» (جامی، 3/1389).
ترویج گمراهی
