نویسنده: نورالحق خادمی
موضوع: سیاست مداران وابسته
در زمان جمهوریت و با سیستم دموکراسی، افغانستان توسط استخبارات همسایه‌ها محل تاخت و تاز و اجیر‌کردن سیاسیون در مشاغل دولتی بود. اکثریت اعضای پارلمان از پول بیگانگان به وکالت شورای ملی و مناصب بلند دولتی می‌رسیدند و تمام وقت به منافع باداران خود فکر می‌کردند. گرفتن وظیفه از پایین‌ترین تا بلندترین رتبه بدون پرداخت رشوه یا حامی سیاسی میسر نبود. این حکومت سراپا فاسد، محل دست‌اندازی تمام کشورها بود و همه سیاسیون داخلی به نحوی وابسته به بیگانگان بودند و راهی برای اصلاح آن حکومت وجود نداشت و جز ریشه‌کنی علاجی برای آن دیده نمی‌شد. امروز خیلی از کشورهای مداخله‌گر در امور کشور ما، با بی‌شرمی تمام خواهان حکومت همه‌شمول هستند تا به توانند اجیران خود را در آن جابه‌جا نمایند و کشور ما را یک‌بار دیگر محل مداخلات بی‌جای خود قرار دهند. وابستگی در سیاست مداران گذشته طوری نهادینه شده بود که انگار اجیر بیگانگان بودن عیبی نداشت. اگر منکری در جامعه عمومیت و شیوع پیدا کند، کم کم حساسیت عمومی نسبت به آن کم می‌شود. تمام افرادی که وظیفه دولتی داشتند به نحوی در فساد آن حکومت دخیل بودند. دیگر کار خلاف فرهنگ اسلامی- ملی عیب شمرده نمی‌شد. اجیر بیگانگان بودن افتخار آفرین بود. هرچه ارباب و بادار بزرگ‌تر بود افتخاراتش برای نوکر بیشتر می‌شد.
سایه همسایه
