تألیف: عبدالرحمن حسن حبنکه المیدانی
مسلط شدن بخت النصر بر یهود
یهودیان در فاصله ی قرن هفتم پیش از میلاد به لحاظ انحطاط و سقوط اخلاقی به درجه یی از گناه و معصیت رسیده بودند که از وقوع عقوبتی ربانی درمیانشان بیم میداد، چون در جامعه فساد زیاد شده بود و سرکشی و ستم و لجاجت درمیان آنان افزایش یافته بود و در ستم کردن به ساکنان شهرهایی که به نام دین و با تأیید خداوندی نسبت به پیامبرانش بر سرزمینشان چیره شده بودند، زیاده روی می کردند و بازماندگانشان در آنچه که خداوند تحت تصرف آنها قرار داده بود، بد کردند و از دین خدا دور شدند و اوامر و نواهی خدا را خوار شمردند و به نصیحت و پند و بیم هایی که پیامبرانشان مصرانه یکی پس از دیگری به آنان می گفتند توجه نمیکردند ولی در مقابل تمامی آن نصیحت ها را با پافشاری بر گناه و ادامه دادن به مخالفت با پیامبران جواب می،دادند تا این که خواست خدا مبنی بر نزول عذاب و برانگیختن کسی بر آنان که بدترین عذاب را به آنان بچشاند، محقق گشت.
بنابراین پیامبرانشان آنان را از فرود آمدن عذاب نزدیک خدا بیم دادند، ولی توجهی نکردند و از تهدید پیامبران نترسیدند و جز معصیت خدا و ادامه دادن به شر کار دیگری نکردند.
در اوایل قرن ششم پیش از میلاد خداوند «نبوخذ نصر» همان کسی که عرب بخت النصر می نامند، بر آنان مسلط کرد او یکی از پادشاهان بابل بود که ابتدا در «سال ٦٠٦ پیش از میلاد» بر بابل مسلط شده بود در قدیم بابل به قسمتی از عراق فعلی گفته می شد که شامل قسمت جنوبی سرزمین پهناور ما بین دو رود دجله و فرات بود، که قبل از آن ابراهیم علیه السلام پس از این که میان او و نمرود مشکلاتی به وجود آمد، با خانواده اش از بابل به شام مهاجرت کرد و اسحاق در سرزمین شام رشد کرد، اما برای فرزند بزرگترش اسماعیل همراه با مادرش هاجر به امر خدا، سرزمین مکه را برگزید که عرب های «مستعربه» از نسل اسماعیل هستند.