نویسنده: نیکسیر
در غرب مدرن، خانواده به واحدی متزلزل تبدیل شده است؛ جایی که فردگرایی افراطی، پیوندهای خویشاوندی را به رشتههایی نازک تبدیل کرده است.
آمارهای هشداردهنده از هر ۳ ازدواج به ۱ طلاق، کودکان بیپناهِ خانوادههای تکوالدی و ازدواجهای همجنسگرایانه که ماهیت خانواده را بازتعریف میکنند، همگی حکایت از بحرانی عمیق دارند.
در این سو، رسانهها و نظام آموزشی غرب، با ترویج آزادیهای بیحدوحصر، تقدس نهاد خانواده را به تمسخر گرفتهاند.
اما در اسلام، خانواده «قلعهی ایمان» است؛ واحدی منسجم که بر پایهی عشق الهی، مسئولیتپذیری و تقسیم نقشهای تکاملیافته بنا شده است. قرآن کریم با تعبیر «سَکَنٌ وَ مَوَدَّةٌ وَ رَحْمَةٌ» (روم:۲۱)، خانواده را مأمن آرامش و مودت معرفی میکند. در این الگو، زن و مرد نه رقیب، که مکمل یکدیگرند.
والدین مسئول تربیت نسلی باایماناند و فرزندان حرمت بزرگان را پاس میدارند.
علم روانشناسی امروز، بهصورت تجربی به نتایجی رسیده که اسلام ۱۴ قرن پیش بیان کرده بود: خانوادههای باثبات، پایهگذار جوامعی سالمترند. تحقیقات نشان میدهد کودکانی که در خانوادههای سنتی (با حضور پدر و مادر) رشد میکنند، از سلامت روانی بالاتری برخوردارند.
این یافتهها، حکمت احکام اسلامی درباره حرمت طلاق، اهمیت ازدواج و تقدس روابط خانوادگی را تأیید میکند.
آیا زمان آن نرسیده که تمدن غرب، از این «بحران معنویت» درس بگیرد و به سوی الگوی متعالی خانواده اسلامی بازگردد؟ خانوادههای که هم کانون مهر است، هم سنگر ایمان و هم مدرسهی انسانسازی.