شهید امیرالمؤمنین ملا اختر محمد منصور (رحمه الله)
لومړۍ برخه:
افغانستان، د زړورو او باعزته خلکو دا خاوره، تل د نړۍ د ظلم او استکبار د طوفانونو پر وړاندې د یوې کلکې ونې په څېر درېدلې او مقاومت یې کړی دی. د میرویس خان نیکه، د کندهار د هغه اتل له زمانې نیولې، تر احمد شاه ابدالي پورې چې د معاصر افغانستان بنسټايښودونکی و، دا خاوره تل د هغو مېړانو زانګو پاتې شوې چې نه یوازې یې جغرافیایي پولې، بلکې د نړۍ ذهنیتونه هم ننګولي دي. چا به باور کاوه چې د لږو امکاناتو خاوندان به د نړۍ ستر ستر امپراتورۍ په ګونډو کړي؟ خو تاریخ شاهد دی. افغانستان د امپراتوریو هدیره ګرځېدلې؛ هغه ځای چې هر یرغلګر، له انګرېز څخه نیولې تر شوروي پورې، د ماتې تریخ خوند څکلی او د واکمنۍ ارمان یې له ځان سره ګور ته وړی دی. الله تعالی په قرآن کریم کې فرمایي:«وَأَعِدُّوا لَهُمْ مَا اسْتَطَعْتُمْ مِنْ قُوَّةٍ وَمِنْ رِبَاطِ الْخَيْلِ تُرْهِبُونَ بِهِ عَدُوَّ اللَّهِ وَعَدُوَّكُمْ» (انفال، ۶۰)؛
ژباړه: او د هغوی پر وړاندې هر څومره ځواک او چمتو اسونه چې ستاسې په وس کې وي برابر کړئ، ترڅو د الله او خپل دښمنان پرې ووېروئ. دا آیت د هغو نارینهوو شعار او تګلاره وه چې هېڅکله یې د زورواکانو پر وړاندې سر نه دی ټیټ کړی.
خو د دې خاورې په معاصر تاریخ کې، د شوروي له یرغل او د کمونستي نظام له سقوط وروسته، یو ځل بیا د استکبار تورې وريځې د افغانستان پر اسمان خپرې شوې. په ۲۰۰۱ میلادي کال کې امریکا او متحدینو یې له ځمکې او هوا د زمریانو پر دې ټاټوبي برید وکړ. داسې یرغل چې د اسلامي امارت د مجاهدینو له بېساري مقاومت او استقامت سره مخ شو. هغو نارینهوو چې له خپل رب سره یې ژمنه کړې وه چې لکه څنګه یې شوروي او انګرېز مات کړي، همداسې به امریکا او د هغې لاسپوڅي هم له دې خاورې وباسي. دا هغه ژمنه وه چې تر شا یې د غره په څېر عزم او د اور په څېر ایمان پروت و.
دغه شل کلن اشغال ګڼ قربانیان واخیستل؛ نه یوازې عام خلک او مجاهدین، بلکې د اسلامي امارت مشران او امیران هم له دې کاروانه بېبرخې نه وو. د همدې کاروان په سر کې امیرالمؤمنین ملا اختر محمد منصور رحمه الله ولاړ و؛ هغه شخصیت چې نوم یې د ملا محمد عمر مجاهد رحمه الله او عبدالله عزام په څېر د جهاد په تاریخ کې تلپاتې شو.