افغانستان در چنگال کمونیسم

نویسنده: عبدالمنان محبوبی
فصل دوم: افغانستان و کمونیسم
احزاب کمونیستی در افغانستان
حزب دموکراتیک نوین (شعله‌جاوید)

حزب کمونیستی دیگری تقریباً هم‌زمان با پیروزی حزب کمونیستی مائوئیسم در چین، در سال 1968م، با نام «حزب دموکراتیک نوین» در افغانستان عرض اندام کرد. حزب مذکور به سرکردگی دکتر عبدالرحیم محمودی تأسیس شد و بعدها به نام «شعله جاوید» که نام نشریه‌ی این حزب بود، تغییر نام داده، به شهرت رسید (فرهنگ، 1390: 820). نام دیگر این جریان کمونیستی، «سازمان جوانان مترقی» بود که به‌صورت مخفف (س.ج.م.) نیز یاد گردیده است (دولت‌آبادی، 1371: 289). حزب دموکراتیک نوین (شعله جاوید)، بر خلاف دو جناح خلق و پرچم که پیرو کمونیست‌های شوروی (مسکو) بودند، پیرو خط پکن (چین)، پیرو کمونیست‌های مائوئیسم بوده است. این جریان در سال 1348 نشریه‌ی به نام «شعله جاوید» منتشر می‌کرد؛ اما دیری نپایید که به دلیل تخطی از قانون مطبوعات و افراط در شیوه‌ی گفتار، پس از انتشار چند شماره غیر مجاز اعلان گردیده، متوقف شد. مسئولان این جریده که در رأس آن‌ها دکتر رحیم محمودی بود، پیوسته در مقالات و نوشته‌های خود مقام سلطنت را مورد هجوم قرار می‌دادند. شعله جاوید که پیرو حزب کمونیستی مائوئیسم چین بود و از طرف چین حمایت می‌شد، میان اقوام هزاره، به‌خصوص قشر تحصیل کرده‌ی آنان به سرعت نفوذ کرد و افرادی از دیگر اقوام نیز به این جریان پیوسته بودند (حق‌شناس، 1363: 314).
از این حزب (دموکراتیک نوین یا شعله جاوید)، جریان‌ها و گروه‌های زیادی منشعب شد که از جمله‌ی آن‌ها می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: حزب جفاکشان، گروه انقلابی خلق‌های افغانستان، سازمان آزادی‌بخش مردم افغانستان (ساما)، گروه جاوید، نهضت وطن‌پرستان نو، سازمان رهایی‌بخش (سرخا)، سازمان پیکار برای نجات افغانستان، هواداران جنبش انقلابی مردم افغانستان (هجاما) و چندین جریان و گروه دیگر (دولت‌آبادی، 1371: 291).