ترتیبکننده: کرار
فصل چهارم
انقلابی در طرز فکر:
بنابرین، ما باید با اخلاص و یکرنگی و بـا احسـاس همـدردی و دلسـوزی و بـا قدرت و پشتگرمی و ایمان، به دعوت اروپای سرگشته و سرگردان به سـوی اسـلام بپردازیم و خودمان را دعوتگر و ناجی و بشیر و نذیر بدانیم، و این نیرو و انرژی بزرگ را در تغییردادن سرنوشت خود و جهان بکار بگیریم تا به مدد آن بعد از مدتها کـه بازماندۀ کاروان و شاگرد دیگران بودهایم، خود مقـام زعامـت و رهبـری را تصـاحب کنیم. باید با این دعوت مقدس و سرافراز که خداوند نصرت آن و نصرت رجال آن را تضمین کرده است، دست بکار بشویم. خواه آن را بپذیرند و ایمان بیاورند و خواه آن را رد کنند و به هلاکت و شکست دچار شوند. باید با این دعوت رو به سوی جولانگاههایی مهجور و گنجهایی نهفته در آسیا و آفریقا بیاوریم: ملتهایی که وسایل، علم، صنعت، کشور پهناور و عقلهای بهرهور و بازوهـای نیرومنـد دارنـد، ولـی از دیـن و اهـداف عـالی و اصـول و مبـادی والا بیبهرهاند، آنها استعداد و آمادگی پذیرش این دعوت را دارند و اگـر ایـن دعـوت را بپذیرند و آن را بفهمند و خالصانه زیر بار آن بروند، مسیر تاریخ دگرگون خواهد شد، چنانکه در عهد اول (تاریخ اسلام) با اسلام آوردن فارس و تـرک و دیلـم و در عهـد اوسط با اسلام آوردن تاتار و مغول دگرگون شد. بله، ما به انقلاب و ایجاد دگرگونی نیاز داریم، انقلاب و ایجاد دگرگونی در طرز اندیشیدن و راهی که در پیش گرفتهایم.