نویسنده: نورالحق خادمی
موضوع: علل جنگهای داخلی (مداخله بیگانگان)
ادامه مداخلات منفی سازمان ملل
اخضر ابراهیمی و تصویب موافقتنامه بن:
بعد از اقدام نظامی ائتلاف بینالمللی علیه امارت اسلامی، بهوضوح معلوم بود که ممکن نیست نظام امارت دوام بیاورد؛ لذا فرصت مناسب برای تشکیل دولت فراگیر از جبهه شمال و کمونیستان برای سازمان ملل به وجود آمد. اخضر ابراهیمی در ۳ اکتوبر ۲۰۰۱، مجدداً بهعنوان نماینده خاص دبیرکل سازمان ملل برای افغانستان معرفی شد. وی فرد مناسب و مورداعتماد دبیرکل سازمان ملل و طرفهای دخیل از یک جناح، در قضیه افغانستان بود. ابراهیمی پس از مذاکرات فشرده با بازیگران شکستخورده و فاسد سیاست افغانستان، طرح ایجاد حکومت مبتنی بر دموکراسی و حقوق بشر را ترتیب داد. هرچند این طرح تفاوتهایی با طرح بنون سوان داشت، اما برای اکثریت بازیگران سیاست افغانستان (غیر از مجاهدین امارت اسلامی) مقبول و جذاب بود و حتی شورای امنیت سازمان ملل این طرح را در ۱۳ نوامبر ۲۰۰۱ در قالب قطعنامه ۱۳۷۸ مورد تأیید و تأکید قرارداد. به تاسی از طرح اخضر ابراهیمی و قطعنامه شورای امنیت سازمان ملل، جلسه بن تدویر یافت. پس از ۹ روز مذاکرات فشرده افراد و گروههای افغان، سازمان ملل متحد موفق به تصویب موافقتنامه بن در ۵ دسامبر ۲۰۰۱ شد. این موافقتنامه، نقشه راه جدید را برای تشکیل و ساختار اداره انتقالی و استقرار حکومت جدید را بنیان نهاد. حکومت انتقالی، حکومت موقت و بعداً استقرار جمهوریت بر اساس همین طرح پیش رفت.
بعد از ۲۰ سال استقرار جمهوریت، بر همه ملت مشخص شد که طرح سازمان ملل، طرحی خام، مغرضانه، جانبدارانه، وارداتی و بهدوراز فرهنگ اسلامی و ملی افغانستان بود. اکنون که به لطف پروردگار و همت مجاهدین امارت اسلامی، ملت افغانستان آرام و بهدوراز منازعات به زندگی خود ادامه میدهند، سازمان ملل باسابقه ناکام خود قصد دارد با تعیین نماینده خاص، با طرح و نسخه غربی، افراد منفور و فراری را وارد سیاست افغانستان نماید.