افغانستان در چنگال کمونیسم

نویسنده: عبدالمنان محبوبی
فصل دوم: افغانستان و کمونیسم
رهبران کمونیست در افغانستان
داکتر نجیب
سقوط
نجیب که از مخالفت‌های درونی به تنگ آمده بود، در ادامه سیاست آشتی ملی خود تشکیل اداره موقت و حتی برگزاری انتخابات را پذیرفت، اما اختلافات درونی در سال‌های آخر حکومتش، او را در آستانه سقوط قرار داد. دولت نجیب با مخالفت عبدالرشید دوستم، از فرماندهان عمده شبه‌نظامیان طرف‌دار دولت نجیب در شمال افغانستان بر آستانه‌ی فروپاشی قرار گرفت. سقوطش حتمی شد. در ابتدای سال 1371 هجری شمسی نجیب تصمیم گرفت تا از قدرت کناره‌گیری نموده، مخفیانه از کشور خارج شود که در میدان هوای با مخالفت سربازان تحت امر دوستم مواجه شد و نتوانست کشور را ترک نماید. هنگامی که تمام راه‌های خروج بر روی نجیب مسدود شد، وی به دفتر نمایندگی سازمان ملل در کابل پناه برد و حدود پنج سال را در آنجا سپری کرد و پس از به قدرت رسیدن امارت اسلامی در دوره‌ی اول، به دار آویخته شد.
گروه‌های مجاهدین در تاریخ 8 ثور 1371 هجری شمسی از هر طرف به کابل سرازیر شدند و از آن پس درگیری‌های مسلحانه در کابل و اطراف آن آغاز شد و این سرآغاز جنگ داخلی در افغانستان بود که مدت‌ها به طول انجامید و ویرانی، خون‌ریزی، آورگی و تباهی زیادی در کشور به باور آورد، چنان‌که مردم خون‌ریزی، ویرانگری و کشتار دوران کمونیستی، به‌خصوص دوران ریاست نجیب در سازمان اطلاعات خاد، را فراموش کردند و برخی نجیب را شهید گفته، در پی ستایش او برآمدند.