تالیف: عبدالهادی مجاهد
مناقشه شبهاتی در مورد مشارکت در دیمورکراسی و پاسخ به آن؛
شبهه اول: کار کردن یوسف علیهالسلام با پادشاه کافر مصر:
اسلام به هیچکسی قطعاً اجازه نمیدهد که در امر (حاکمیتِ اعلی) و (حقِ تشریع) با الله به شرک ورزد ولی در دیموکراسی نهتنها تشریع (حلال گردانیدن) و (حرام گردانیدن) حقِ مردم است بلکه دیموکراسی به زعمِ خودش الله را از این حق بهطور کلی محروم گردانیده است.
از همین جهت اسلام یک دینِ علیحده و دیموکراسی یک دینِ کاملاً جدای دیگری است، و (مصادرِ تشریع در هر یکی از این دو از هم جدا هستند. مصدرِ تشریع در اسلام (وحیِ الهی) و ارشاداتِ رسولالله صلىاللهعليهوسلم) است. اما در دیموکراسی خواهشات و هوسهای مردم مصدرِ تشریعاند. الله از بندگانش تنها دینِ اسلام را میپذیرد، نه دیموکراسی را. الله میفرماید:
(وَمَن يَبْتَغِ غَيْرَ الإسلامِ دِينًا فَلَن يُقبَلَ مِنهُ وَهُوَ فِي الآخرةِ مِن الخاسِرين) آلعمران / ۸۵
ترجمه: هر که دینی غیر از اسلام برگزیند، هرگز از او پذیرفته نخواهد شد و در آخرت از جمله زیانکاران خواهد بود.
در جنگ فکری با غرب
